Inmiddels liggen we aan een mooringboei in een baai tegenover Brest. We zijn de Golf van Biskaje overgestoken. Dat had nog wel wat voeten in aarde want een echt voor de hand liggende periode om dat te doen was er niet. Geen lopend windje, maar veel pittige tegenwind; geen rustige zee maar forse golven. Steeds was er wat. Ook op de langere termijn deden zich geen prettige kansen voor en dat maakte dat we gingen overwegen om het nodige ongemak op de koop toe te nemen. Daarbij moet je uiteraard de veiligheid in het oog houden en het voortdurend afwegen van de opties viel me zwaar – een bijzonder soort keuzestress, maar niet van de luxueuze soort. We dachten 30 of 31 maart aan de oversteek te beginnen, totdat we zagen dat een van de weer- en golfmodellen rond de aankomsttijd golven van 7 meter voorspelde. Dat vond ik onverantwoord en daarom werd, min of meer op het laatste moment, het vertrek alsnog een dag vervroegd naar het middaguur van zondag 29 maart, zodat we op tijd aan de overkant zouden zijn. We zouden dan de eerste 24 uur een windkracht 5, soms 6, tegen hebben en een deining van zo’n 3 meter. Ik herinner me een tocht op de Noordzee met vergelijkbare wind tegen en lagere golven, die we al na een paar uur afgebroken hebben omdat niemand het meer leuk vond…

Eenmaal vertrokken viel de stress van me af, en voelde ik me in staat om gewoon te doen wat nodig is. Dat had ik ook wel verwacht uit eerdere ervaringen. Het was inderdaad oncomfortabel, maar de boot hield zich zoals gebruikelijk prima. Zo nu en dan klapte er een golf tegen de boot, of klapte de boot van een golf af, met een dreun alsof er met een moker op de boot werd geslagen. Dat ken ik en verontrustte me niet, maar Marco bekende later dat hij mij in de gaten hield of ik me er ongerust over maakte. Marco’s maag had ook zijn twijfels en besloot de inname van voedsel te staken, maar dat belette hem niet om ’s nachts gewoon zijn wachten te draaien en te genieten van de belevenis.

We schoten goed op en na een flinke ruk naar het noordwesten konden we overstag gaan en min of meer rechtstreeks op Bretagne aankoersen. In de nacht en de volgende dag groeide de deining tot 3,5 à 4 meter, maar de wind werd iets rustiger. Eigenlijk hadden we hoegenaamd geen last van die deining en het was een opluchting dat de windgolven langzaam wat kleiner werden.Daarna was het een kwestie van doorgaan en volhouden. Nog steeds geen ouwelullen-zeiltochtje waar ik gezien mijn leeftijd recht op heb, maar wel een stuk relaxter. De nachten waren koud, maar verlicht door een vrijwel volle maan, wat overigens betekent dat je het zonder een anders zo prachtige sterrenhemel moet doen.

De lange zit werd drie maal beloond met begeleiding door dolfijnen. Heerlijk om die dieren schijnbaar zonder enige moeite door het water te zien glijden met een snelheid die een stuk groter is dan van de boot.
Wie zeilend de Noordzee kent, weet dat er altijd wel schepen aan de horizon te zien zijn. Zo niet in de Golf van Biskaje. Zelf zagen we zelden een schip en op onze apparatuur zagen we doorgaans zelfs in een omtrek van 50 kilometer geen enkel schip, alleen maar lege zee.

Op de derde dag zakte de wind verder in en moesten we zowaar een aantal uren motoren. Maar toen ook de deining verder inzakte kon er ook met zwakke wind weer gezeild worden, aanvankelijk richting de bestemming, maar later moest er toch weer gelaveerd worden. We hadden dus genoeg te doen, voordat we uiteindelijk op de vierde dag met weer een aardige wind Bretagne bereikten en konden uitrusten aan een mooringboei in een beschutte baai nabij Camaret sur Mer.

Voordat we aan de oversteek begonnen, hadden we nog eerst nog een stuk noordwaarts te gaan vanaf de Ria de Camariñas. In een lange dag van 12 uur motoren, vanwege gebrek aan wind, zijn we naar A Coruña gekropen. Altijd weer leuk om in die mooie stad aan te komen. Jammer alleen dat de Torre de Hercules, die ik op de heenweg met Steven had beklommen, nu gesloten was wegens onderhoud. Marco moet die dus helaas missen.

Toen was het wachten op het geschikte moment voor de oversteek, maar niet in de dure haven van A Coruña. De baai van A Coruña heeft meer te bieden dan alleen de stad; de baai vertakt naar zijbaaien met leuke dorpjes en mooie natuur. Bij Ares hebben we twee nachten geankerd en voor de laatste keer het rubberbootje gebruikt om naar de oever te gaan en een mooie natuurwandeling te maken. Nou ja, mooi… uiteindelijk werd het een glibberpartij door iets wat meer op een beekje leek dan op een pad, maar toen waren we al te ver om nog op onze schreden terug te keren.
In het haventje van Sada hebben we het rubberbootje opgevouwen en in de bakskist gestouwd en hebben we inkopen gedaan voor de oversteek.

Na de oversteek is het fijn toeven in Camaret sur Mer, waar je prachtige natuurwandelingen langs de rotskust kunt maken, met fenomenale uitzichten over de zee en op de grillige kust.

Morgen naar Brest, waar Jeanette de ploeg komt versterken en daarna willen we als het even kan in twee weken in Nederland zijn.