Na Boulogne-sur-Mer hadden we een aantal rustige dagen met weinig wind. Op de stroming, een beetje zeilend en op de motor hopten we kleine stukjes verder, eerst naar het Belgische Nieuwpoort en vervolgens naar Oostende en Cadzand.Daarna kreeg de wind ons weer te pakken en op een ruime koers bereikten we met een mooi windje na een lange zeildag Scheveningen.
Bij de drukke Maasmond werd de verkeersbegeleiding nog even zenuwachtig toen onze snelheid plotseling terugviel door tegenstroom en we niet onmiddelijk het advies op konden volgen om alsnog uit te wijken en achter een sleep langs te gaan. We moesten eerst de uitgeboomde fok inrollen voordat we koers konden wijzigen. Maar zoals altijd hier werden we professioneel begeleid op marifoonkanaal 3 en zorgt “Sector Maasmond” ervoor dat er geen misverstanden ontstaan.
Zo aangenaam en voorjaarsachtig als het op deze trajecten aan land was, zoals hier op het terras in Cadzand, zo fris was het op zee. We merkten goed dat we steeds noordelijker kwamen. De watertemperatuur zakte tot krap 10 à 11 graden en dan laat de frisse wind zich voelen als je uren stil zit. Met ruime wind kun je niet achter de buiskap wegkruipen en als je geen maatregelen neemt, kruipt de kou langzaam steeds dieper in je lijf en daarna is opwarmen moeilijk.

Ik heb een gevoerd doorwerkpak en dat is een zegen. Jeanette heeft dat ook en Marco trok extra truien aan onder zijn zeilpak. Voor mijn koude voeten heb ik zelfs elektrisch verwarmde zooltjes in mijn laarzen, die stroom krijgen van een kleine powerbank. Ik herinner je er even aan dat ik de winter juist wilde ontvluchten om géén koude voeten te hebben.

Scheveningen-Amsterdam leek ons een thuiskom-trajectje, maar voordat we in Amsterdam aankwamen was toch de dag bijna om en hadden we stevig trek in een afsluitende borrel. Dat kan daar prima, want in Amsterdam ligt verscholen tussen het groen het kleine jachthaventje ‘Het Jacht’ aan de schilderachtige Nieuwendammerdijk, waaraan het net zo schilderachtige café ´t Sluisje ligt – een perfecte plek om onze aankomst op zoet water te vieren.De laatste etappe was een van de saaiste. De hele weg naar Ketelhaven moest de motor aan, want er stond amper genoeg wind om de fok een beetje opzij te duwen. Het zeilen hebben we dan ook maar opgegeven.
In Ketelhaven tot slot de test of ik na 6 maanden de boot nog in een box kon manoeuvreren en toen ook dat gelukt was zat de reis er op.

Ik kijk met veel genoegen terug en wie weet kom ik hier nog met een terublik.

O ja, ik heb nu ook weer een nieuwe telefoon, na twee weken ontwenning 🙂