Vrijdag ben ik onder een bewolkte hemel naar Mazagón gevaren. Dat was een lekker tochtje met halve wind van zo’n 5 beaufort. Dan wil de boot wel lopen. Dat de zee best woelig was, is voor mij meer een ongemak dan voor de boot. Het enige moment waar ik even mijn best moest doen was toen ik bij de rivier Odiel aankwam, aan de monding waarvan Mazagón ligt. Precies op dat moment kwamen er traag drie grote vrachtschepen de rivier uit en die hebben in smal vaarwater voorrang, omdat ze niet kunnen uitwijken. Op open zee heeft het kleinste zeilbootje voorrang op de grootste olietanker, maar om die voorrang te krijgen moet er wel ruimte zijn en moet je ver tevoren gezien worden, al dan niet electronisch, anders geldt helaas “staal gaat voor plastic”. Nu moest ik wat manoeuvres uitvoeren om de schepen ruimte te geven, omdat je een boot nou eenmaal niet op de rem kunt zetten.

Mazagón is een kleurloos stadje. Maar daar kwam ik ook niet voor. Ik wilde immers naar Huelva om vuurwerk te kopen tegen de orca’s. Hoewel je met de boot makkelijk bij Huelva kunt komen, 20 km stroomopwaarts, was dat geen goed idee vanwege de ongunstige timing van de eb- en vloedstroom. De bus was handiger en kost maar €1,85.
De vuurwerkwinkel is op een verlaten industrieterrein en was daar op zaterdag het enige bedrijf dat open was, met één medewerkster en één klant (ik dus). Na telefonische consultatie met haar baas verkocht de medewerkster mij de zwaarste knallers die ze had en die liggen nu in plastic bij mij onder de buiskap met een aansteker erbij. Mijn immer creatieve zoon vraagt zich nu af wie wint, de orca of de cobra…  Zelf ga nog vanuit dat ik de cobra’s uiteindelijk niet nodig zal hebben omdat ik mijn best doe ze te vermijden.Huelva blijkt behalve een zeehaven ook een mooie binnenstad te hebben, waar je met genoegen een paar uur kunt rondlopen. Zeker als het zonnetje erbij schijnt en dat geluk had ik.
In Huelva zijn ze er trots op dat Columbus in 1492 hiervandaan is vertrokken op zijn beroemde ontdekkingsreis, getuige een aantal standbeelden en een mooie replica van zijn schip. Met zijn hoge masten oogt die een stuk mooier en completer dan de Batavia in Lelystad met zijn afgeknotte masten.

Wie geen behoefte heeft aan een weerpraatje kan hier stoppen met lezen 🙂

Het zag er al een paar dagen naar uit dat we hier in het zuiden qua weer een slechte week voor de boeg zouden hebben en ’s avonds ben ik er goed voor gaan zitten om een compleet beeld te krijgen. Wil je veilig en prettig zeilen, dan vergt dat voorbereiding.
Allereerst de wind, die zou de komende 10 dagen flink doorstaan, zodat het voor diverse dagen twijfelachtig was of ik zou kunnen varen.
Dan de golven. Meestal heb je daar weinig last van aan de zuidkust, omdat de hoogste golven van stormen tussen Spanje en Ierland komen, uit het noordwesten dus. De zuidkust ligt dan in de luwte, zoals het eerste plaatje, van vannacht, dat mooi laat zien. Maar dat zou gaan veranderen. De komende tijd komen de golven uit het westen en ze zijn niet gering, met een hoogte van een meter of 4. Het tweede golfplaatje is van a.s. woensdag, 4 februari. Of je dan nog dicht onder de kust kunt varen en of je nog enigzins comfortabel in de havens ligt is de vraag.
Ik moest de conclusie trekken dat ik niet in 3 dagtochten naar Gibraltar zou kunnen varen, zoals bij goed weer, maar dat ik langere tijd in havens zou moeten schuilen, waar ik misschien gauw uitgekeken zou zijn.
Maar zou dat natuurgeweld over een week misschien over zijn?  De 30-daagse weervideo van Weerplaza was net uit (https://youtu.be/blwWkpUKNpQ) en gaf een somber beeld. De straalstroom (zie afbeelding) zou ook de tweede week van februari over zuid Europa liggen met als gevolg lage druk en een opeenvolging van depressies. Voor de derde en vierde week van februari is het beeld minder uitgesproken, maar ook dan lijkt lage druk dominant. Dat zou kunnen betekenen dat ik veel tegenwind zou hebben op de terugweg in westelijke richting langs de zuidkust. En laveren gaat niet overal als je uit orca-territory wilt wegblijven. Voor de terugreis langs de kust van Spanje en Portugal zou ik dus voldoende tijd tot mijn beschikking moeten hebben en mijn kansen moeten pakken.

Kortom, ik heb besloten dat ik het verste punt van mijn reis bereikt heb. Met nog net voldoende zuid in de zuidwestenwind kon ik in een paar lange slagen en gereefd gisteren nog terugvaren naar de Guadiana. Vandaag woei het zo hard, dat dat al geen doen meer geweest was en diverse havens langs de zuidkust zijn al gesloten vanwege de golven. Maar ik mag me vermaken in het charmante Ayamonte en ik kan wandelingen gaan maken vanuit de Guadiana, zolang het op zee geen goed toeven is.
Een beetje jammer is het wel om de rest van de Atlantische zuidkust niet te bezoeken, maar ik denk dat ik een juiste keuze heb gemaakt. Ik heb ook nog de optie om de lagunes ten zuiden van Lissabon te bezoeken, die ik op de heenweg heb overgeslagen, en daar heb ik nu hopelijk tijd voor. En ik ga graag nog een paar dagen naar Alvor. Maar nu eerst opnieuw de Guadiana.

Vanmiddag zou er in Ayamonte, waar ik nu weer lig, een monteur langskomen om de  buitenboordmotor van mijn rubberbootje na te kijken. Die loopt niet lekker. Maar geen monteur gezien. Mañana misschien?

Zeker ook mañana is het ontwarren van een grote knoop, die in de wasmachinen ontstaan is toen ik drie héél lange lijnen heb gewassen, die eigenlijk al jaren geleden in de was hadden gemoeten. Schoon zijn ze nog steeds niet, maar er groeit in elk geval geen korstmos meer op.