Zou ik het weer doen, zo’n reis maken? Zeker! Ik heb enorm genoten van de milde temperaturen, de vaak prachtige omgeving met botanische verrassingen en het zeilend verkennen van nieuw gebied. Maar komende winter misschien nog niet.
Er is een aantal punten dat ik nader onder de loep wil nemen.

De boot
De Arcadia heeft opnieuw bewezen een fijne boot te zijn om mee te reizen. Groot genoeg – een boot hoeft geen 12 meter te zijn, wat tegenwoordig het minimum lijkt. Goed en meestal droog zeilend. Veilig, want bijna alles is vanuit de kuip te bedienen. De stuurautomaat is onmisbaar, zeker bij solo-zeilen, en doet het geweldig. Binnen is het knus en praktisch ingericht.
Op de terugweg werd de boot afgeremd door aangroei. De antifouling dateerde van voorjaar 2024 en moet nodig vernieuwd worden. Dat heb ik nu in de planning.

Verblijf
Op de heen- en terugreis heb ik overnacht in havens. Ter plekke afwisselend in havens en voor anker. Voor anker vind ik het fijnste, omdat je je eigen drijvende koninkrijkje hebt en het is veilig en goedkoop. Het roeien naar de kant is een aangename sportieve bezigheid. Maar wanneer ter plekke geen ankermogelijkheden zijn of het weer het onaantrekkelijk maakt, dan is het wel fijn als er een haven beschikbaar is. Buiten het seizoen zijn de havengelden in het zuiden heel betaalbaar en een stuk lager dan in de zomer, enkele havens uitgezonderd. Solo zeilend is het handig dat in veel havens een “marinero” je staat op te wachten om te helpen met aanleggen.

Tijdbesteding
Ik had verwacht op diverse plekken lang te verblijven en tijd te hebben om o.a. aan de boot te klussen. Ik had zelfs verfspullen mee om de kuip te schilderen. Het is er niet van gekomen. Ik ben bijna nergens langer dan een week achter elkaar gebleven en dan vond ik de omgeving te stimulerend om er niet elke dag opuit te gaan. Meer klusjes dan het huishouden op de boot heb ik dan ook nauwelijks gedaan.

Het weer
Volgens de mensen die ik onderweg sprak was het in Spanje en Portugal de slechtste winter sinds jaren: veel regenval met overstromingen tot gevolg en veel wind. Aan de zuidkust was het niet zo extreem als in het binnenland, gelukkig, maar ook daar was het minder lekker dan gebruikelijk. Dat neemt niet weg dat de temperaturen mild waren en dat ik de meeste dagen eropuit kon trekken. Ik ben véél meer buiten geweest dan wanneer ik in Nederland zou zijn gebleven en mijn conditie was gebaat bij de lange wandelingen en het beklimmen van heuvels. Maar ik heb maar weinig in korte broek gelopen of in de zon geluierd. Meestal had ik wel een jasje bij me. De ochtenden waren gewoon koud, rond zonsopgang een graad of 7 gemiddeld.

Orca’s
Het varen werd ernstig gehinderd door het risico om door orca’s aangevallen te worden. Om dat te vermijden moest ik dicht onder kust in ondiep water blijven, wat betekende dat ik in Spanje en Portugal alleen overdag kon varen en niet tegen de wind in kon kruisen. Daardoor duurden de heen- en terugreis langs het Iberisch schiereiland lang. Voordeel is wel dat ik nu vrijwel alle havenplaatsjes die er zijn heb bezocht en de kust goed heb leren kennen. Maar dat zou ik niet gauw een tweede keer doen, want op deze manier duurt het lang en is het vermoeiend. Alternatief is ver op zee in een paar etmalen naar het zuiden varen en dan via de kortste route naar de kust steken, want in water van meer dan 1000 meter diep zitten de orca’s ook zelden. Met een weekje extra ben je dan trouwens ook op de Canarische eilanden, wat dat tot een aantrekkelijk alternatief maakt. Misschien doe ik dat een volgende keer.

Sociaal
Op de heen- en terugreis heb ik gezelschap gehad en dat is goed bevallen. Niet alleen dat het gezelliger is, het is ook veiliger om met bemanning te varen. Maar ik vond het ook weer fijn om alleen te zijn en volledig te doen waar ik zelf zin in had. Nu kon ik bijvoorbeeld stilstaan bij elk plantje dat me opviel, zonder het geduld van een metgezel ernstig op de proef te stellen. Een paar bezoeken ter plekke, van Thomas en van Roel, waren aangenaam evenals mijn twee weken terug in Nederland, halverwege de reis.
Wat jammer is, is dat Heleen door omstandigheden niet in de gelegenheid was om een paar weken over te komen. Ik had gehoopt dat dat los zou lopen en er eigenlijk ook op gerekend, maar het is niet gelukt. Ik vond het lang om elkaar twee maal drie maanden niet te zien.
Veel zeilers maken van het socializen met andere zeilers een dagbesteding. Dat past niet bij mij. Als ik na een paar dagen of uiterlijk een week toch weer vertrek heb ik aan een praatje op de steiger genoeg en heb ik geen zin om te investeren in nauwer contact. Maar dan is het wel fijn om na terugkomst weer in mijn eigen kring te duiken.

Communicatie
Onder zeilers wordt het steeds gangbaarder om Starlink aan boord te nemen. Voor zo’n 50 euro per maand heb je dan onbeperkt en snel internet. Maar ik had er bewust voor gekozen om niet met Elon Musk in zee te gaan en in plaats daarvan een klein satellietontvangertje (Garmin Messenger) mee te nemen voor communicatie op de Golf van Biskaje. Elders was ik nooit meer dan een paar uur buiten GSM-bereik. Ik ging ervanuit dat ik aan land en in de buurt van land voldoende zou hebben aan mijn telefoonabonnement met ruim datategoed; immers binnen Europa zijn de roamingkosten gelijk aan het thuistarief. Wat me tegenviel is dat ik toch wel zorgvuldig met mijn datategoed om moest gaan en ik heb op gegeven moment via een e-SIM extra data bij moeten kopen, wat overigens niet duur is. Wat ook tegenviel is dat Netflix gaat zeuren als je te lang niet van je thuisnetwerk gebruik maakt. Ik moest een VPN gebruiken om Netflix te kunnen blijven kijken.
Al met al zou ik een volgende keer toch kiezen voor Starlink. De voordelen zijn te groot.

Leeftijd
Een belangrijk motief om te gaan is “carpe diem”. Ik word elk jaar een jaartje ouder en ergens in de toekomst ligt het moment waarop ik dit niet meer kan. Onderweg zijn er momenten geweest waarop ik fysiek even stevig aan de bak moest – omstandigheden die ik normaliter liever zou vermijden. Maar als dan blijkt dat ik op routine daar toch niet al te veel moeite mee heb, dan geeft me dat vertrouwen dat ik de komende jaren vrolijk kan blijven doorzeilen, als zich tenminste geen onverwacht onheil aandient.
Het zware zeil is een klus om solo te hijsen en op te doeken, vooral bij meer wind. En het handmatig oplieren van het anker is heuse ochtendgymnastiek. Voorlopig zijn beide gezonde lichaamsbeweging, maar als dat moeilijker wordt zijn er elektrische alternatieven.

Alles samenvattend ben ik heel blij en tevreden dat ik deze tocht gemaakt heb. Met die conclusie sluit ik deze verslaggeving af.