Dan ben je eindelijk in de Algarve en verheug je je op terrasjes en wandelingen in de zon. En wat zie je dan als je in Portimão de stad in gaat? Kinderen die aan het schaatsen zijn! Ik had van alles verwacht, maar dit zeker niet. Ik was hier niet voor gekomen, maar het plezier zij ze gegund.
De vorige keer schreef ik dat laatste etappe vanaf Sines naar de Algarve er een beloofde te worden met goede wind, maar dat viel zwaar tegen. In plaats van de verwachte 18 knopen stond er maar 8 knopen wind, waardoor ik driekwart van de lange tocht moest motoren. Toen ik de kaap Cabo São Vicente in zicht kreeg en er een buitje overkwam veranderde die 8 knopen plotsklaps in 27 knopen en moest ik snel twee riffen zetten. Op mijn boot doe ik dat het liefst met de giek over stuurboord. Dan heb ik zicht op de lijnen en raakt het zeil niet bekneld tussen lijn en giek, wat in het ergste geval een scheur in het zeil kan opleveren. Maar in dit geval stond de giek over bakboord. Wat ik dan bij voorkeur doe is gaan bijliggen door overstag te gaan, de fok te laten staan en in die positie reven. Maar dan verlijert de boot hier wel langzaam richting de rotsen en moet ik snel werken. Na afloop moest ik echt even uitpuffen.Het ronden van Kaap Vicente (foto) ging verder zonder problemen. De Algarve had ik bereikt, toch wel een mijlpaal! Om de hoek, bij Sagres, heb ik heerlijk twee nachten voor anker gelegen en de omgeving verkend.
Overwinteren in zuid Europa betekent niet dat je geen verwarming nodig hebt. ’s Avonds kan die vaak uitblijven, maar als het ’s ochtends 13 graden is als ik wakker wordt, dan heb ik hem echt wel een paar uur nodig. Groot was dan ook mijn schrik op deze mooie zondagochtend toen de kachel een geur van smeltend plastic afgaf en er vervolgens mee ophield. Waar kun je in het zuiden een dieselkachel laten repareren? Dat is toch meer iets voor noord Europa. Ik zag het somber in en maakte al snel de gedachtesprong om dan maar naar de Canarische eilanden te varen. Maar eerst de kachel maar eens bekijken, die onder het bed zit ingebouwd.
Krijg nou wat, de slang die de hete lucht naar de kajuit brengt was op onverklaarbare wijze van de kachel losgeraakt en de kachelruimte onder het bed was gloeiend heet. Hopelijk was er een beveiliging in werking getreden en kon ik na afkoelen de kachel weer aan de gang krijgen. Na de zaak weer gemonteerd te hebben wilde de kachel inderdaad weer opstarten, dus ik zit er nu weer warmpjes bij. Dat is een hele opluchting. Zeker voor dagen zoals gisteren, dat je ’s ochtends uren in de mist zit wanneer vochtige lucht over het frisse zeewater aan komt waaien.
Aan klusjes trouwens geen gebrek. De opblaasbodem van het rubber bootje liep leeg. Met zeepsop heb ik ontdekt dat het ventiel lekte. Het ventiel blijkt demontabel te zijn. Goed schoonmaken, invetten met teflonvet en weer stevig in elkaar schroeven was genoeg om het probleem te verhelpen.
Straks weer een volgend klusje. De drinkwaterpomp slaat steeds weer aan, zonder dat de kraan loopt. Dan moet er een lekkage zijn. En ja hoor, op het laagste punt, onder de motor, staat een liter water. Dat is vaker voorgekomen en meestal moet ik dan op zoek naar een slangklem die strakker aangedraaid moet worden. Dat klusje komt na het schrijven van dit verhaaltje. Nee, het is niet saai om met een boot onderweg te zijn.
Ondertussen is het een groot genoegen om de rossige zandsteenkust van de Algarve met zijn talrijke grotten te zien vanaf de zeezijde.

Vanaf nu blijf ik langer op een plek en verschuift het accent van zeilen naar verblijven op de boot in een mooie omgeving. Van Sagres ben ik naar Portimão gevaren, waar ik nu op de rivier voor anker lig. Vanmiddag ga ik het schilderachtige dorpje Ferragudo op de oostoever verkennen en morgen vaar ik een klein stukje terug om voor anker te gaan in het waddengebied bij Alvor. Over een week krijg ik bezoek van mijn zoon Thomas, leuk.

Nu is de lucht prachtig blauw, anders dan op de foto’s bij dit verhaal, dus is het de hoogste tijd om naar buiten te gaan.