Ik lig recht in de vuurlinie, maar anno 2025 hoef ik me daar gelukkig geen zorgen om te maken. Ik geniet juist van de vrijwel golfvrije ankerplek binnen de pieren van Sines. Nu ik al zo ver naar het zuiden ben, heb ik na aankomst in Cascais mijn rubberbootje opgeblazen en wordt het zoveel mogelijk ankeren. Dat is niet alleen een stuk goedkoper, maar de beleving van vrijheid is ook groter. Bovendien staat zo’n rubberbootje garant voor nieuwe avonturen. Je moet bijvoorbeeld niet de branding gaan trotseren, want dan kun je ondersteboven gaan.

Het is dus steeds goed uitzoeken waar je aan de kant kunt komen en je je bootje veilig kunt achterlaten. Dat heb ik eergisteren gedaan bij de pier op de achtergrond van de foto. Na mijn wandeling kwam ik terug bij het bootje en was daar een Afrikaan aan het hengelen, die me wijs probeerde te maken dat hij het alleenrecht had op de twee vierkante meter waar ik mijn bootje had neergelegd en dat ik moest betalen. Met zulke probeersels heb ik genoeg ervaring opgedaan in Afrika en de Cariben en ik heb het genegeerd, maar ik was toch te veel afgeleid toen ik weer in het bootje stapte. Mijn bootje is erg klein en licht en het schuift zo onder je vandaan als je niet goed oplet bij het instappen. Dat gebeurde dit keer dus en voor ik het wist lag ik geheel gekleed naast het bootje. Ik was er zo weer uit, dat is het punt niet, maar mijn telefoon zat nu kletsnat in mijn broekzak. Wat was ik blij dat ik er bij aanschaf op had gelet dat hij waterdicht is! Ik heb hem in zoet water goed afgespoeld, net als mezelf en mijn kleren, en hij heeft het overleefd (net als ik). Voortaan stop ik mijn telefoon toch in een plastic zakje als ik naar de kant ga.

Ondertussen is het puzzelen met de wind. Eerder schreef ik al dat voor een geslaagde zeiltocht de planning het allerbelangrijkste is. Maar de richting ligt vast, ik wil naar het zuiden, en de koers ligt ook vast, want ik moet dicht onder de kust blijven vanwege de orca’s. Dan resteren wind en deining en de keuze tussen varen of blijven liggen. Soms levert dat fantastische zeildagen op, zoals van Peniche naar Cascais, dubbel gereefd met fikse wind in de rug. De kaap Cabo da Roca (video) leverde dit keer geen problemen op.

Cascais is trouwens een aantrekkelijke stad, waar je prima beschut voor anker kunt liggen als de wind uit het noorden komt.

Soms is het echter motorzeilen met een zwakke wind, zoals van Cascais naar Sesimbra. Van Sesimbra naar Sines, waar ik nu lig, ging het weer lekker met een matig gangetje. In het eerste deel van die laatste etappe voer ik dicht aan lijzijde onder de rotsen, die zo nu en dan de wind blokkeerden en dan weer een valwind genereerden. Dat vraagt om geconcentreerd zeilen.

Nu lig ik al een paar dagen te wachten (maar ik verveel me niet hoor) op de juiste omstandigheden voor de laatste etappe naar de Algarve. Die etappe is ruim 60 mijl (110 km) en dat vind ik te veel voor motorzeilen. Bovendien moet ik snelheid maken om voor donker aan te komen. De eerste dag in Sines was er te weinig wind. Gisteren was er een harde vlagerige wind met windstoten tussen de 35 en 40 knopen en nu, vandaag, is er weer te weinig wind. Morgen is de wind perfect, zo’n 18 knopen ruime wind. Wat dan wel weer speelt is dat in de loop van de dag de deining aanzwelt tot 4 meter. Dat neem ik maar op de koop toe, want de golflengte is erg lang, 12 seconden tussen de golftoppen. Hieronder een filmpje uit het traject naar Cascais, met golven van 3 meter.

Je ziet dat de golven de boot optillen en laten zakken zonder dat ze een probleem vormen. Met nog hogere golven kan het wel betekenen dat ik iets meer afstand tot de kust moet houden, want als de bewegende watermassa de bodem raakt, wordt ze afgeremd en wordt de golf steiler en hoger.

Vandaag dus nog een dagje Sines, met een zonnetje en weinig wind. Prima weer voor een lange wandeling.