Wat was het grijs die twee weken ‘vakantie’ in Nederland. In totaal heeft de zon zich in die twee weken niet meer dan drie uur laten zien. Gelukkig is dat in de Algarve heel anders, ook al is er soms een geheel bewolkte dag. En koud was het ook, tot min 10 aan toe – toegegeven, slechts één nacht. En ook nog een pak sneeuw, het kon niet op. Mooie plaatjes leverde dat op, zoals deze die mijn zoon Thomas me uit Utrecht stuurde.
Maar voor het weer was ik niet naar Nederland gekomen. En afgezien van het weer was het een mooie tijd, maar daar gaat deze blog niet over.

In Nederland heb ik mijn sportmaatje Roel, die ook een zeilverleden heeft, overgehaald om mee te gaan naar de boot. Na een bedenktijd van 5 minuten had hij binnen het kwartier een ticket geboekt. Dus nu zijn we een poosje samen.
Ik heb klachten gekregen dat op deze foto twee kerels in de weg staan. Gelukkig heb ik eraan gedacht om de foto ook te maken zonder de storende voorgrond.
Na aankomst in Faro zijn we met een huurauto (kosten €8 plus €13 verzekering) naar Alvor gereden. Ik wist dat de boot er goed bij zou liggen, want in de groepsapp van de liveaboards is er veel tumult geweest over twee boten waarvan tijdens een storm het anker was gaan krabben (slepen over de bodem). Een van die boten was vastgelopen op de kant en was met vereende krachten en wat trucs weer op zijn plek gelegd. De Arcadia was al die tijd niet genoemd, wat ik als heel geruststellend heb ervaren. Geen nieuws, goed nieuws.

Uiteraard heb ik Roel de highlights van Alvor laten zien. Het zal me niet verbazen als achteraf Alvor de mooiste plek van mijn reis blijkt te zijn geweest. Maar daarna ging het toch kriebelen om de kust verder te verkennen. Bij Albufeira had ik op de kaart allerlei rotspieken gezien die de zee insteken, met daarop een net van paden. Dat wilde ik graag zien dus werd Albufeira de volgende stop. In de haven van Albufeira lig je onmiddellijk voor een kleurig toeristencomplex, compleet met speelautomaten, golfbaan en talloze restaurantjes. Roel heeft daar, tot zijn schrik, de knop van de douche afgebroken. Dat zal door het vele sporten komen (met dank aan Andy). Of door slecht materiaal.

De rotskust bij Albufeira is spectaculair (zie foto’s bovenin) en de paadjes zijn soms best uitdagend, wat een extra dimensie is. En mijn floristische belangstelling werd gevoed door voor mij nieuwe plantensoorten, zoals de Schijnkrokus.
Ook onderweg met de boot, vanaf het water, was het genieten van de rotskust met goed zicht op de vele grotten die ontstaan zijn als gevolg van de voortdurende erosie door de branding. We hadden alle tijd om die goed te bekijken, want door gebrek aan wind moesten we motoren.
De volgende dag werd gelukkig wél een mooie zeildag, met veel zon en een stevige, koude wind, naar het waddeneiland Culatra, dat bij Faro voor de kust ligt.
Eenmaal voor anker achter het eiland stond er nog teveel wind om roeiend heen en weer naar de kant te gaan en moest de buitenboordmotor er aan te pas komen. Daar moest eerst een nieuwe carburateur in, die ik uit Nederland had meegenomen, en na wat onhandig gepruts lukte het om die goed erin te krijgen.

Aan de kant troffen we een autoloos dorpje; sterker nog een dorpje met alleen voetpaden, dat een soort kruising is tussen een vissersdorp en een vakantiedorp. Nu in januari is het de rust zelve, maar dat zal in het zomerhalfjaar wel anders zijn. Het landschap van het eiland gaan we morgen beter verkennen, maar de eerste indruk is dat het een betrekkelijk eenvormig duinlandschap is, wat weinig verrassingen oplevert. Lekker als je met blote voeten in de warme zon kunt rondlopen, maar bij 14 graden geen plek om al te lang te blijven. Dan lokt het heuvellandschap op het vasteland meer.