Vijf dagen zaten we ‘vast’ in Viveiro. Zaterdag voeren we de haven binnen en donderdag er weer uit. Het is maar goed dat we beschutting hadden want de hele week was de tegenwind hard en werd alleen maar harder, vannacht in de Golf van Biskaje zelfs windkracht 9 à 10. De haven was echt de beste plek om te zijn en ik moet zeggen dat we het getroffen hebben met Viveiro. De haven ligt super beschut – geen golfje van zee dringt erin door – alleen jaagt de wind soms door de vallei en herinnert je eraan dat het buiten op zee heel wat ruiger toegaat.
We hebben het in meer opzichten getroffen met Viveiro. In de eerste plaats was de temperatuur heel aangenaam, rond de 20 graden, al was het vaak bewolkt en spetterde het soms een beetje. Het stadje is een gezellig typisch Spaans plaatsje met veel café’s, restaurantjes en terrasjes, waar geen toeristen zitten maar locals. We hebben daar graag mede gebruik van gemaakt en genoten van de sfeer.

Viveiro ligt aan een diepe baai (‘Ria’) die naar het einde toe met eb droogvalt en waar een riviertje in uitkomt, zodat er een geleidelijke overgang is van zout naar zoet. De natuur hier is dermate bijzonder dat het aangewezen is als Natura 2000-gebied. De graslanden op de oevers zorgen hier niet voor toestroom van stikstof, want ze zijn kleinschalig met een gevarieerde plantengroei. Maïs en raaigrasweiden hebben we hier niet gezien.

Dat wil overigens niet zeggen dat het een en al hosanna is met de natuur hier. De oorspronkelijke eikenbossen zijn helemaal weg en vervangen door miljoenen eucalyptusbomen. Werkelijk alle heuvels en bergjes staan er vol mee. Ze leveren duurzaam hout in mooi rechte stammen, maar de ondergroei is verarmd. Daarbij komt nog dat Eucalyptus etherische oliën bevat waardoor de bomen erg brandbaar zijn. Het is geen uitzondering dat hier uitgebreide bosbranden voorkomen in het droge seizoen.

Drie dagen hebben we lange wandelingen door de natuur gemaakt, tot onze scheenbenen bij de afdalingen teveel pijn gingen doen (in elk geval die van Marti). Schitterende uitzichten en mooie doorkijkjes kregen we als beloning.

De vierde dag hebben we de trein gepakt naar het meer oostelijk gelegen kustplaatsje Foz. Aan Foz zelf hoef ik geen woorden te besteden, het viel tegen, op een mooie kust en een romaanse kerk na. Wel bijzonder was was de zoektocht om een treinkaartje te bemachtigen. Toen we de kaartautomaat (dachten we) activeerden verscheen er een echte mevrouw op het beeldscherm die ons vertelde dat we de kaartjes in de trein konden kopen. Maar waar dan of bij wie? Dat hebben we niet ontdekt. We zijn noodgedwongen zwartrijders geweest, waardoor we de Spaanse spoorwegen ieder twee maal €3,50 (!) hebben onthouden voor een treinreis van een uur enkele reis.

De laatste dag hebben we op gepaste wijze in een restaurantje afscheid genomen van het stadje en zijn we voor het strand voor anker gegaan. Nu liggen we daar te schommelen, om morgenochtend te vertrekken richting A Coruña. Maar of we daar aankomen is onzeker. De nu matige wind staat nog tegen en de golven zijn na de storm nog hoog. Misschien draaien we om of houden we halt in de Ria de Cedeira. Zolang er opties zijn gaat het goed.

Wie mij kent weet dat ik onderweg altijd speur naar planten die me om een of andere reden opvallen. Ook nu in de herfst valt er nog veel te genieten. Mijn ‘oogst’ tot dusver kun je hier bekijken.