Ik lig weer bij Alvor. Gisteren heb ik Thomas uitgezwaaid en deze week besteed ik aan het genieten van deze plek en ook aan klusjes en het zoeken van een mooringboei om de boot achter te laten voor mijn ‘vakantie’ naar Nederland. Voor die mooring heb ik een paar zeilers aangesproken om te horen of ze hier al lang liggen en op de hoogte zijn van de mogelijkheden. De eerste die ik aansprak, een oude baas in een klein bootje, wist niet meer hoe lang hij hier bij Alvor lag, maar het was héél lang minstens 10 jaar. De tweede, een langharige hippie, zei dat hij hier nog niet zo lang lag, pas een jaar of twee (!). Dat tekent een beetje de zeilersgemeenschap op zo’n plek. Velen verliezen in de loop der jaren de lust of energie om te reizen, of de boot wordt aftands en dan blijven ze plakken op een mooie, goed beschutte plek. En dat is Alvor zeker. Ik begrijp het, al zou het niet mijn keuze zijn, maar ik heb dan ook een fijn huis in Nederland.

De ‘hippie’ heeft mij toegevoegd aan de groepsapp van de zeilersgemeenschap en daarin heb ik om informatie over een mooring gevraagd. Ik heb positieve reacties, maar nog geen uitsluitsel. Ik heb al wel besloten dat als dit spoor dood loopt, dat ik dan de boot achterlaat in Portimão. Liever geld uitgeven dan me in Nederland zorgen maken over de boot.

Het was gezellig met Thomas. We zijn er veel op uit geweest, door Portimão, langs de rotsen bij Ferragudo en naar de duinen, rotsen, heuvels en zoutpannen bij Alvor. Thomas heeft zelfs het uitgaansleven in Alvor (waarvan ik niet wist dat het bestond) nog een keer beproefd tot 5 uur ’s nachts – het moment waarop ik de slaap al zo ongeveer weer uit had.

Sowieso is Thomas wat meer een jonge hond dan ik, hij is per slot van rekening een generatie jonger, en dat leverde soms leuke taferelen op. Zoals toen hij meende dat we ondanks de opkomende vloed nog wél over het strand langs de rotsen verder konden.

Of toen hij me overhaalde om nog wél het modderige dijkje door de voormalige zoutpannen te lopen tussen de regenbuien door. Langzaam kwamen we steeds hoger te lopen door het modderplakkaat onder onze schoenen.
Die voormalige zoutpannen staan nu weer in open verbinding met de zee en zijn een Natura 2000-gebied vanwege de talrijke vogels en naar ik aanneem ook vanwege de kraamkamerfunctie voor de zee.

Meer tekst heb ik deze keer niet, want mijn reis is letterlijk in rustiger vaarwater gekomen. Vanaf half januari vaar ik verder, stukje bij beetje in de richting van Gibraltar.

Tot slot wens ik je fijne feestdagen en vooral een gezond en verspoedig 2026.