Twee weken geleden besloot ik weloverwogen, maar toch met spijt, om niet verder naar Gibraltar te varen, maar terug te keren naar Ayamonte aan de Spaanse kant van de Portugese grens. Ik wilde niet een paar dagen vast komen te zitten in een haven waar ik niet zoveel zou kunnen beginnen, om later met meer tijdsdruk mijn reis voort te zetten. Ik had toen niet voorzien dat het oponthoud zoveel langer zou worden dan een paar dagen. Ik zit inmiddels al bijna twee weken in Ayamonte en al die tijd is te zien geweest op Vesselfinder dat er nauwelijks een zeiljacht de zee op is geweest langs de hele Atlantische kust van Frankrijk tot Gibraltar. Een boot die gelijk opvoer met mij naar Mazagón is maar één dagtocht verder gekomen, naar Cadiz en zit daar sindsdien ook vast.

Ondertussen zijn er talrijke nieuwsberichten geweest, ook in de Nederlandse media, over de stormen, overvloedige regen en overstromingen die Spanje en Portugal geteisterd hebben. Dat loog er niet om. Die heb ik allemaal soepel doorstaan, want de haven van Ayamonte is goed beschermd tegen de oceaangolven en ligt relatief beschut. Bovendien ligt Ayamonte dicht bij de monding van de Guadiana, waardoor de vloedgolven die stroomopwaarst voor zoveel problemen hebben gezorgd, sterk worden afgevlakt. Wat ook scheelt is dat het hier aan de zuidkust wel serieus, maar toch minder dramatisch was dan in het binnenland.

Ik ben dus welbeschouwd een geluksvogel dat ik het slechte weer met weinig ongemak heb beleefd en bovendien in een aantrekkelijk gebied zat. Anderen hebben veel meer ongemak of zelfs schade gehad, maar daarover later.

Het regende natuurlijk niet al die tijd. Gistermiddag heb ik zelfs voor het eerst sinds oktober in korte broek en blote bast in de kuip gezeten. Dat was een voorbode van de weersverbetering die eraan komt. Vandaag en komende nacht nog een stevige westenwind en buien, maar de verdere vooruitzichten bieden louter zon en matige wind. Hoera! Morgen kan ik weg, nog wel met vrij stevige wind, maar uit een goed hoek. Hoe leuk Ayamonte en omgeving ook zijn, ik heb het nu wel gezien en het kriebelt om weer andere plekken te bezoeken.
Over Ayamonte kan ik vertellen dat ik zo langzamerhand wel weet waar ik het prettigst koffie drink en wat mijn favoriete eettentjes zijn. Maar liever vertel ik over de omgeving. Het landschap rond Ayamonte nodigt uit tot uitstapjes, te voet of op de vouwfiets. Hierboven zie je het kruidenrijke, extensief gebruikte heuvelland, met wat schapen en een enkel paard. In de verte zie je de zoutmoerassen en visvijvers in de rivierdelta met diverse soorten steltlopers, zoals de lepelaar hieronder

Tot mijn verbazing trof ik daar ook Wenkkrabbetjes, waarvan ik dacht dat ze alleen in de tropen voorkomen. Maar nee, deze soort is de West-Afrikaanse Wenkkrab die ook in zuid Portugal en Spanje voorkomt.

Cistus ladanifer

Verder naar het binnenland vind je schraler heuvelland met ijl dennenbos of struwelen van Cistusrozen, waarvan de bloemknoppen op barsten staan en de eerste grote bloemen zich vertonen. Dat wordt over een week of twee een prachtig schouwspel.
De uitstapjes verder van de stad af moest ik goed plannen tussen de regenperiodes en de buien door, en dat is aardig gelukt.

Uiteraard was ik ook op de effecten van de vloedgolven op de Guadiana. In het vredige tafereeltje hierboven zie je twee gestrande zeilboten op de rivieroever. Van dichtbij ziet het er in zeilersogen akelig uit, maar misschien valt het mee. Ze zijn op de zandige oever gedropt en niet op rotsen, voor zover ik kon zien.
Tegenover mij in de haven ligt nu een Schotse boot die op de rivier voor anker lag, totdat een onbemande boot op drift hem ramde en de ankerkettingen in elkaar draaiden. Met veel moeite heeft de Schot zich weten te bevrijden en heeft met gelukkig weinig schade de haven bereikt. De slechtste kansen hebben de onbemande boten die op drift zijn geraakt.

Eergisteren heb ik op de fiets een uitstapje naar Isla Canela gemaakt. Een mooie naam voor een betonnen apartementendorp, waar de luiken dicht zijn en waar de supermarkt en restaurants bijna allemaal gesloten zijn in dit laagseizoen. Mijn aandacht ging uit naar het strand en ik moet zeggen dat ik daar geschrokken ben.Behalve een hoop zeegras, pijlriet en takken liggen daar complete boomstammen waar je niet tegenaan wilt varen. Ook vind je er stukken van steigers, viskorven, netten, enzovoort. Hoeveel ligt er op het strand en hoeveel drijft er nog in zee? Inmiddels zijn de vloedgolven de nodige dagen geleden en is hopelijk het meeste drijfhout of aangespoeld of met de stroming ver weg gedreven. En hopelijk scheelt het dat ik morgen naar het westen vaar en het drijfhout dat de rivier af is gekomen, met de westenwinden naar het oosten zal zijn verplaatst. Ik moet er niettemin alert op zijn.

Update 24 februari: het vertrek uit Ayamonte wordt een dag later vanwege de enorm vlagerige wind, tot 30 kn in de haven