Dat was best een ruig tochtje naar de Ria de Cedeira. De wind blies tegen met 5 Beaufort, maar dat is met één rif goed te doen. Wat het pittig maakte was dat we schuin van voren te maken hadden met oude golven van de voorgaande storm die zo’n 3 meter hoog waren. De golven van de huidige wind kwamen daar onder een hoek overheen wat het golfpatroon warrig maakte. Gelukkig waren de oude golven heel lang, met één golftop per 8 of 10 seconden, waardoor de boot langzaam werd opgetild en weer werd neergelaten, zonder dat de neus in de golven dook. Het filmpje geeft een indruk.

Toen we tegen het eind van de middag ter hoogte van de Ria de Cedeira waren hadden we er dan ook wel genoeg van en we besloten naar binnen te gaan om daar te ankeren. De ankerplek was mooi beschut met nauwelijks deining en we hebben daar lekker geslapen. Over het dorpje Cedeira ga ik het verder niet hebben. Dat zag er niet aantrekkelijk uit.

De volgende dag was het makkelijker. De wind was, zoals voorspeld, gedraaid en die hadden we nu schuin in de rug. Dat ging lekker, al waren de golven nog even hoog en warrig. Maar naarmate de dag vorderde werd de wind zwakker en vulde de zeilen niet meer genoeg. Dan krijgen de zeilen op een slingerende boot het effect of je een kleed uitklopt. Dat gaat met klappen die het schippershart pijn doen. Het zeil opdoeken op die golven was ook niet verstandig, dus hebben we de motor maar aangezet om het lijden te bekorten. Halverwege de middag kwamen we al aan in A Coruña zodat we nog gelegenheid hadden om de stad in te gaan. Die “A” voor Coruña is trouwens Galicisch. Elders in Spanje zou men “La” zeggen.A Coruña is een gezellige stad met veel mensen op straat en op de terrasjes, met het mooie weer dat we hadden. De omgeving van de haven en de aangrenzende binnenstad is het flaneergebied bij uitstek. Hoe later op de avond, hoe meer volk, tot er in de binnenstad zelfs opstoppingen dreigen te ontstaan. Wel alles heel relaxed en in goede sfeer. Deze hernieuwde kennismaking was weer goed bevallen.
Na een extra lange nacht, waarin de wintertijd was ingegaan hadden we nog een hele dag om ons te vermaken in A Coruña. Van clubgenoot Bart, die ons een paar weken vóór was gegaan hoorden we dat je uitstekend en goedkoop kunt eten in het klassiek chique clubhuis van de (Koninklijke) zeilclub. Dat wilden we meemaken. Wij vervoegden ons beleefd bij de receptie, waar ons vriendelijk maar beslist door receptioniste Lina werd duidelijk gemaakt dat we in onze kloffie echt niet pasten tussen de gentlemen daar, nog afgezien van het feit dat we geen bewijs hadden dat we in de haven lagen. Dat laatste was oplosbaar dankzij de eveneens vriendelijke marinero van dienst die daar toevallig aanwezig was. Maar die kleding, hoe jammer ze het voor ons ook vonden, dat kon echt niet. Maar er was een oplossing. Beneden was nog een zaal, niet zo chique als boven, maar daar mochten we dan in de middag wel komen eten. Nog ginnegappend dat ons zo vol verontschuldigingen de toegang tot de ‘higher circle’ was ontzegd gingen we de stad weer in om de “Toren van Hercules” te bezoeken. Dit is een vuurtoren, waarvan het binnenwerk nog uit de Romeinse tijd stamt – een indrukwekkend gebouw, fraai gerestaureerd in de 19e eeuw en voorzien van uitstekende historische toelichtingen.
Met seniorenkorting voor de toegang zijn we tot bovenin geklommen, waar je een mooi uitzicht hebt over de stad en de ruige kust.

Na dit bezoek was het tijd voor het middageten bij de zeilclub. Wat zal ik zeggen, het eten viel eigenlijk tegen, hoewel we gezien het kleine prijsje nergens over mogen klagen, maar in combinatie met de toegangsperikelen hadden we deze belevenis niet willen missen.

Uitbuikend in de kuip van de boot kregen we buren van een gigantisch cruiseschip, dat de zon voor ons afschermde. De duizenden passagiers kon je later in de stad moeiteloos herkennen tussen de Spanjaarden; daar maakten we een spelletje van. Hopelijk zagen wij er net wat anders uit, maar zeker daarover zijn we niet.

Morgen staat er weinig wind, maar we moeten verder want over een paar dagen komt er weer storm en dan willen we kunnen schuilen in de Ria’s aan de westkust. Het plan voor morgen is Camariñas, zo’n 50 mijl verder. Dat zal wel voor een deel motoren worden.